deep silence

uçurtmalar

2011-06-22T23:26:00.000+02:00

En sevdiği renk mor olan kadın
En sevdiği kelime 'asi
En sevdiği oyun incitmek beni
Hıncı çocukluktan kalma yara izi

Zamanı, yaralarla ölçen kadın
Geçmişiyle kavgalı
Tanrı'ya sığınan kız çocuğu geceleri
İsyankar gündüzleri

İpleri dolaşmış uçurtmalar misali
Ne beraber uçabildik, boşverip şu dünyayı
Ne gidebildik kendi yolumuza
Rüzgarda savruk, başına buyruk
Senle ben

Kırdığı kalpleri dizmiş ipe
Genede en büyük zararı kendine
Ayak izlerini kuşlar yesin diye
Ekmek kırıntıları bırakır geride

En sevdiği ses, çocuk sesi
Oysa, anne olmayı istememiş
Yıllar var ki kendi
Hiçbir zaman kök salmamış ki
Sırf birgün çekip gidebilmek için

İpleri dolaşmış uçurtmalar misali
Ne beraber uçabildik, boşverip şu dünyayı
Ne gidebildik kendi yolumuza
Rüzgarda savruk, başına buyruk
Senle ben

Genede bulup birbirimizi
Aldatma pahasına sevdiklerimizi
Ağlayarak seviştiğim kadın
İpleri dolaşmış uçurtmalar misali

İpleri dolaşmış uçurtmalar misali
Ne beraber uçabildik, boşverip şu dünyayı
Ne gidebildik kendi yolumuza
Rüzgarda savruk, başına buyruk
Senle ben

Kaç gece göğsünde uyuduğum kadın
Hep tek başıma uyandım

bu bir itiraf

2011-02-10T21:14:00.004+01:00

rezil olacaksam da, ki olmayabilirim de aslında bunu birşey itiraf etmek istiyorum: ben sana aşıktım 'çekirge'!!! uzun süre önceydi ama güzeldi. karşılığı yoktu, platonikti. ama çok içtendi bana göre ve karşılık vermeyeceğini de zaten biliyordum. güzeldi, heyecanlıydı. her gün seninle ilgili yeni bir şeyler öğrenmek için girerdim nete. evde internetimiz yoktu o zaman daha ve tek internet olan yer kütüphaneydi. ayıptır söylemesi çok da ucuz değildi :) üstelik ben seninle ilgili röportajları, resimleri, bilgilerin çıktısını alıyordum...ah ah bütün harçlığımı yatırıyordum ben bu aşka.. onunla da kalmayıp samimi bir arkadaşıma hep senden söz ediyordum..sanki sen üst sınıflardan biriydin de, sana olan hayranlığımı anlatıyordum..ama bu da yetmedi, türkiye'de yaşayan bir akrabamdan dergilerde çıkan röportajlarını istedim.. televizyona ne zaman çıksan evde ses çıkmıyordu..çünkü ben seni duymalıydım. seninle ilgili çok şey biliyordum. kolundaki barkod dövmene bayılıyordum. bir radyo programın vardı ama o kanal netten iyi yayınlanmıyordu..bağlantı kopuyordu sürekli. türkiye'ye gittiğimde stand up şovuna gelmek istiyordum hep...gelemedim hiç. nasıl oldu bilmiyorum ama bir ara kayboldun hayatımdan, düşüncelerimden. sonra seni bir gün ağlıyor gördüm tv'de...şak diye geldin aklıma yine. böylesine üzücü bir haberle geldin, kusuruma bakma :( üzgünüm. bu konuda diyebilecek bir şeyim yok. sadece çok çok samimi bir şekilde sabır diliyorum. sonra dün rüyama da girdin. rüyamda ben annemle istanbul'daydım ve dolaşıyorduk. sende oralardaydın ama bizimle değil. birden tinerciler çıktı ortaya ve biz ne yapacağımızı şaşırdık. sen birden süper man kostümüyle bizi arkana alarak onların önüne çıktın ve bizi onlarla konuşarak 'kurtardın'. nasıl yorumlamalı, yorumlamalı mı bilmiyorum. sadece gülerek uyandığımı biliyorum. şimdi büyüdüm..sana aşık da değilim artık ama hala daha 'güzelsin' düşüncelerimde. hala daha sanki senı tanıyormuşum gibi geliyor. şimdi büyüdüm...ve seni izlemeye gelebilirim artık. şimdi büyüdüm...ama seninle ilgili herşey duruyormuş daha :) yunus günce'ye aşıktım. rahatladım :)

2010-12-28T19:40:00.001+01:00

ben sizden ayrılacağım diye an be an korkarken, kanarken siz daha şimdiden alıyorsunuz kendinizi benden, uzaklaştırıyorsunuz kendinizi benden...

duygusuz duygu

2010-12-28T18:59:00.000+01:00

ne diyebilirim daha, „bu“ „şu” “o” iken. ciddiye alınmıyorsa söylediklerim, gerçekler algılanmak istenmiyorsa ne yapabilirim kalkıp gitmekten başka?!
kırıyorum, farkında değilmiyim ama kırılıyorum da aynı zamanda, farkında değilsiniz. dayanamıyor bünyem bu acıya, çünkü en yakınımsınız.
ne yapmalıyım bir kez olsun beni dinlemeniz için? ne yapmalıyım beni bir kez olsun sevmeniz için?
uğraşıyorum gerçekten uğraşıyorum istediğiniz her şeyi yapmak için…ama yetmiyor. pes edicem, yakındır. yükleri indiremiyorum omuzlarımdan, yürüdükce bulantı artıyor. ya bir gün kusaram? yada bulantı içimi söküp alırsa?
duygularımı almayın, benliğim benden çıkar. duygularımı alırsanız hiçbir şey hissetmem.
ne yapmalıyım bir kez olsun beni dinlemeniz için? ne yapmalıyım beni bir kez olsun sevmeniz için?
gideceğim yakında ama bu şekilde mi ayrılacağız? birbirimizi tanımadan mı?
istekleriniz dışında bir kez olsun tanımak istediniz mi?

duygu ben. duygusuz yakında.

korku.

2010-12-04T22:39:00.001+01:00

Dostluk nedir diye soruyorum son zamanlarda kendime. Soruyor ama çözemiyorum. Sonra hadi dostluğu bırak, insanlık nedir diyorum. Insanlık çok büyük bir kavram belki bu basit soru için. Evet o kadar büyük ki belki, hic kimse sığmıyor içine. Hiç kimse insan değil belki. Yada insanlık okadar kötü bir şey ki, insan olmamak daha iyi. Bilemiyorum.

Bir zamanlar Babamın söylediği o meşhur sözünü hiç sevmezdim „Ne zaman en yakın dostundan kazık yersen, o zaman anlarsın dünyanın kaç bucak olduğunu“. Sevmiyordum, çünkü dostlarıma inancım sonsuzdu. Ne kazığı, onlar bana bir kötü laf bile söylemezlerdi..Söyleseler bile bir anlık kızgınlıktan söylerlerdi.

Ne güzelmiş o akla sahip olmak, ne güzelmiş o zamanlar dostların gerçektende, içinde barındırdıkları „küçüklükten“ dolayı, böyle düşünmeleri. Ve ne güzeldi inançla birbirine bakmak.
Şimdilerdeyse Babamın sözünü hiç ama hiç aklımdan çıkaramıyorum. Bir kazık..“hadi biri öyle olur, herkes öyle olacak değil ya“. İkinci kazık..“yok yok olamaz“. Üç, dört, beş…dur durak yokmuş meğer.
Bir zamanlar ben dostum için ağlıyordum. Sırf uzaktan uzağa arkadaşlık yaşayabildiğimiz için, hüngür hüngür göz yaşı döküyordum telefonda. Sarılıp birbirimize, bırakamıyorduk görüştüğümüzde. Geceler boyunca uyumuyorduk birbirimize doymak icin. Geceler boyunca bizi birbirimize daha da kenetleyen şarkılar dinliyorduk. Nasıl bir ayrılıktı o yaşadığımız..

Ama yediğim kazıkların sonu gelmeyince, içimde kabuklar oluşmaya basladı. Daha yakın zamana kadar yine yoktu bu. „Kazıklansam da seveyim ben, bir şey olmaz“ diyordum. Ama göre göre, bıçaklana bıçaklana iyileşmeyen yerler kabuk bağlıyor. Kabuklarıma tırnaklarımı geçirip sökecek ne gücüm kalıyor, ne de bunu yaptıracak bir insan, bir dost.

O yüzden şimdi son kalan dostlar o kadar değerli ki. Ama aynı zamanda okadar tehlikeli de. Çünkü onlardan yediğim kazık benim ölümüm, benim inancımın tamamen gitmesi.
O birlikte ağladığım dostum hala var. Hala seviyorum onu. Ve hala şimdi bunları yazarken ağlıyorum, çünkü en içten dostluğu onunla yaşamıştım. Bunu hissedebildiğim kalanlara sımsıkı kenetleniyorum umutla, sonsuz umutla.
Ancak güvencim yok artık kimseye. Herkese güvenen kişinin kimseye güvenesi gelmiyor artık…Bu çok üzücü geliyor bana.

İnsanlar bencil. Hiç kimse bana „seni düşünüyorum“ demesin, çünkü hiç kimse bunu yapmıyor! Herkes kendi için elinden geleni yapabiliyor ama başkalarına gelince elleri kilitleniyor. Bu yaratıklar insan olamaz. Yada insan olmak iyi bir şey olamaz! İşin kötüsü insana işliyorlar bu “hastalığı” bu “virüsü” inceden inceden. Ve bir gün aynaya baktığında gözünde öyle tuhaf “iğrenç” bakıslar beliriyor ki, hayır diyorsun hayır bu ben değilim…iğnelemişler bana da bunu…İstemiyorum oysa.

O yüzden soyutluyorum kendimi. O yüzden muhabbet istemiyorum kimseyle, çünkü tir tir titriyorum korkudan. İnsanlar iğrenç, yada o “yaratıklar” insan degil!

rüzgar.

2010-09-29T21:21:00.001+02:00

Beni savuruyorsun. Rüzgar gibisin bazen, savuruyorsun beni. Bazen cok siddetli esiyorsun, hoyratlasiyorsun yerlere yigili kaliyorum. Verdigin siddet, hoyratligin gözlerimi yasartiyor. Kisiyorum gözlerimi toz girmesin, yasarmasinlar diye. Ama engelleyemiyorum biliyormusun. Tozlarin kaciyor, batiyorlar gözüme. Yaslar akiyor, hic istemezken. Esmen durana kadarkaliyorum. Yemeden, icmeden..saclarim daginik, saclarim cansiz. Yüzüm solgun, ellerim bacaklarim, tüm bedenim gücsüz.

Bazen kucagina aliyor ama sen. Esmen beni havaya ucuyor, kollarinda tasiyorsun beni. Gök yüzüne dogru, günese dogru havalaniyoruz birlikte. Gözlerimi kisiyorum günesin isiltisindan, yine yaslar akiyor ama yüzüm gülüyor. Hic bitmesin bu esinti diyorum. Parilti yüzüme, gözlerime her yerime yansiyor öyle anlarda.
Bazen durgunsun, esmiyorsun. Öylece kaliyorsun. Güzelsin öyle de. Omuz omuz yaslayip oturabiliyoruz o zaman. Sakince, huzurlu.

Ama simdi hoyrat zamanin. Ve kahretsin ben senden vazgecemiyorum yerde yigili olsam da, beni aglatsan da, canimi acitsan da. Keske..keske diyorum senin gibi yapabilsem. Takmasam, acimasi hic bir yerim. Gücüm olsa gün icindeki gibi geceleri de. Ama yok. Yikiliyorum geceleri. Uyuyamiyorum seninle, sirtin dönük bile degil; yoksun!
Gel..izin ver de birlikte eselim. Her sekilde.

2010-09-08T18:37:00.004+02:00

giderken bize el salladın ya hani...hani iyi yolculuklar diledin ya bize..tekrar geldim öptüm ya seni...son anımızmış meğer. son anımız da bile vedalaştık...küçükken olduğu gibi...garda kıyametler kopardığım gibi..ama asıl kıyamet şimdiymiş...ne bencillik bu! ne kıyameti..senin için huzur..senin için güzellikler...

affet...zor.

zordu odana gelip de seni orada görememek...zordu sana selam vermeden girmek...yanına eğilip dediklerini duymak istemek ama duyamamak...o güzel gülüşünü, sevecen gözlerini ve çocuksu gülüşünü görememek. o boş yatağına bakmak.

biraz daha şakalaşsaydık da gülseydin...biraz daha konuşsaydık sessiz sessiz...

ama acı çekiyordun belki..belki birilerine bağlı olmak senin için hiç kolay değildi..sırf böyle avutuyorum kendimi..huzura kavuştuğunu düşünerek..

dedeciğim...gece rüyamda okadar mutluydun ki..nasıl parlıyordu gözlerin..nasıl coşkuluydun akordeonu çalarken...

çal akordeonu dedeciğim...huzurlu ol oralarda.

seni seviyorum. unutmayacağız seni. hiç!

2010-05-11T02:02:00.002+02:00

Şimdi sen kendince doğru yoldasın dimi?
Aldın başını, kendini gidiyorsun öyle mi?
Kapıyı kapattın sandın üstelik öyle mi?

Oysa biliyorsun sadece kendini kandırdığını…
Oysa biliyorsun ki kapı açık ve arkandan bakanlar var…
Oysa biliyorsun nefret etmeyecekler senden gitsen de…
Ve biliyorsun ki elinde tuttuğun arkadaştan daha çok değer veriyorlar sana…

Kendince kaçıyorsun
Kendince duvarlar örüyorsun kendine
Kendince terk ediyorsun herkesi ve kendini

Ama dön bir bak. Açık bıraktığın kapı hala açık. Dört gözle bekliyor herkes. Kimse kızgın değil, kimse kırgın da değil. Sen tokatlamarını beklerken onlar sana kollarını açmış bekliyorlar; sevgiyle.

Neden mi?
Sevgi unutmaz.

BICAK

2010-01-23T12:32:00.000+01:00

Bıçaklıyorsun beni. Yara bere dolu vücuduma saplıyorsun bıçağı.
O bıçak ki, başkalarından çok daha keskin.
O bıçak ki saplandığı yeri kesmiyor yalnızca, delip geçiyor.
Bıçaklıyorsun beni.
Bütün damarlarımı tek tek çıkarıp eline doluyorsun, acıtıyorsun.
Çekiyorsun damarları, geriyorsun, kopacak gibi olduğundaysa bırakıyorsun, acıtıyorsun.
Bıçaklıyorsun beni ama çıkarmıyorsun da bıçağını. O kan dolu bıçağını.
Bakıyorum sana, yüzüm sen dolu.
Sırtını dönüp gidiyorsun. Giderken tüm hücrelerimi de alıyorsun yanına.
Yaram açık, kanıyorum, kalakalıyorum öylece.

Sonra geliyorsun. Belki pişman belkide sadece acıyorsun.
Ben yaşıyorum hala ama bıçak içimde, yaram açık.
Rüzgâr deyse yanıyor.
Sense gelip biçağı iyice içime batırıp derimle yarayı kapatıp dikiyorsun. Yanında getirdiğin sen dolu hücrelerimle dikiyorsun yarayı. Biliyorsun ki yara iyileşecek, biliyorsun ki geçecek.
Bıçaklıyorsun beni. Bıçakladığın her yer kanamaya devam ediyor oysa.
Rüzgâr deyse yanıyor.

geri gelsen...doğum gününü kutlasak...

2009-10-25T16:55:00.006+01:00

bir rüzgar essin..alsın götürsün beni...küçültsün beni yeniden; ellerim, parmaklarımı, ayaklarımı, olanları bitenleri. ama kalbim o zamanki gibi büyük olsun; hislerim yoğun, gülüşlerim çok...
yaralarım olsun bacaklarımda, kanasın düşünce sonra iyileşsin...
merdivenlerden atlayıp zıplayayım, engellerim daha yüksek merdivenler olsun...
beton bahçemiz olsun..yeterki biz olalım içinde..biz hepimiz..kovalayalım birbirimizi, cimcikliyeyim diğerlerini, top oynayalım, bisiklet sürelim..o küçücük beton bahçemiz olsun, yeterki biz olalım içinde...yeterki sen ol!
yemekle peşimde koş..yerim bu sefer söz...önce çorba, bol ekmek doğranmış..ardından muz. bazen de nutellalı ekmek hazırla bana, sırf nuttelayı yalayıp, ekmeği bırakmam söz...
kızdır beni yine..kızdır...ağzıma vura vura sev...kızmam ki..gerçekten.
aynı odada uyuyalım yine..sonra ben seni akşam yatarken de, gecenin bi vaktinde de, sabah uyandığımda da, namaz kılarken göreyim...
tırnaklarımı yediğimde elime vur, inan yemem...
dışari çıkalım seninle..gezelim yine bütün teyzleri..sonra eve gelelim, üst kattakilerin yanına da uğrayalım...
bana dualar öğret..öğrettiklerinin hepsi ezberimde olsa da, yine öğret...
bir rüzgar essin, alsın götürsün beni...küçültsün beni yeniden...ve sen ol yanımda...gughum de yine.

nur içinde yat.

anneanneme

2009-05-09T15:09:00.001+02:00

hayat mi var da ben kaciriyorum?

Tiefe

2009-04-05T16:50:00.001+02:00

Tiefe. Zieht mich hinein in sich.
So dunkel, so unendlich. Lasse mich darauf ein.
Falle in die Tiefe. In das nichts.
Keine Bedeutungen mehr der Passierenden Dinge.
Dunkelheit. Tiefe. Nichts.
Die Suche nach einer Erlösung von mir selbst,
denn ich komme mir immer näher.
So unerträglich.
Will raus aus mir. Frei sein, nicht fallen. Eher schweben.
Fühle mein zusammengepresstes Hirn.
Kann nicht mehr denken, lebe vor mich hin.
Mein ist es, doch wer bin ich?
Ich; die regelrecht in das Nichts stürzt…
Ich; auf dem Weg ins Nichts.
Ich; vielleicht schon ein Nichts.

D.D.

2009-04-05T16:41:00.000+02:00

KÄLTE, ZITTERN TROTZ WÄRME?
EIN TRAUM MIT KURIOSEM ENDE?
WÄRE EINE NAHE UTOPIE NICHT AUCH ZU KOMISCH?
SO ETWAS…NEIN UNVORSTELLBAR…
WOZU DANN DIESER AUGENBLICK?
DIESER AUGENBLICK VON GEBORGENHEIT?
VON NÄHE?
VON EINER ANDEREN WELT?
WARUM SO SCHNELL WIEDER VORBEI?

D.D. 13.01.05

2009-04-05T16:33:00.000+02:00

Ein schwebender Würfel über schwarzem Loch.
Auf diesem Würfel eine Gestalt…ja ich.
Verzweifelt und suchend.
Zerzauste Haare und erschöpft-
eine Masse von Menschen etwas weiter weg.
Angst steigt in mir hoch, je näher sie kommen.
Den Wunsch zu fliehen, ja ich fühle ihn.
Gucke hinunter ins Schwarze, stehe an der Kante.
Doch dann…eine Hand..so plötzlich, ja deine Hand.
Nimmt meine und zieht mich mit.
Ohne ein Wort, ohne Widerspruch folge ich dir,
lasse mich führen.
Treppen…Treppen so viele und steil.
Scheinen so schwer hinaufzusteigen.
Doch du hast die Fähigkeit zu schweben.
Ein Tor am Ende der Treppen.
Ein Eisentor mit Gitterstäben.
Dahinter ein Licht…so grell, ich kann kaum gucken.
Ein Licht, vielleicht eine neue Welt, vielleicht Hoffnung…
Öffnest das Tor…
Gehst in das Licht und hältst mir deine Hand hin.
Keine Worte, nur Blicke.
Greife nach ihr und lasse mich von dir durch das Licht führen.
Dieses Vertraute trotz der Fremdheit…so unbeschreiblich.
Muss meine Augen des Lichts wegen schließen.
Doch beim Öffnen hält mich keine Hand mehr, keine Sicherheit, keine Geborgenheit ist mehr da.
Nur ein leises Flüstern eines fremden Engels…

‚Du musst alleine weiter‘

D.D.13.01.05

2009-04-05T16:32:00.001+02:00

Ich bin wie der Radiosender, den du suchst.
Schöne Töne in all dem Zischen.
Versuchs ein wenig, sei ein wenig vorsichtiger, warte
gib nicht gleich auf,
sei ein wenig vorsichtiger.
Denn dann wirst du die schönen Töne finden, die zwischen
dem Zischen liegen.

D.D.

2009-04-05T16:28:00.000+02:00

Ein eng umschlungenes Korsett um deinen Körper. So eng,
dass du kaum atmen kannst. Dennoch willst du eigentlich
nur, dass es gelockert wird. Ganz vom Körper
schweifen würdest du es nicht, denn
dann wärst du entblößt.
Doch du brauchst diesen Halt, diesen
Schutz. Denn deine Nacktheit würde die nur Angst
machen, obwohl die Möglichkeit es tun zu können, ebenfalls
beängstigend ist. Willst zwar atmen können, doch die Bänder nicht
ganz auflösen. Willst frei sein und doch Halt.

D.D.18.11.05

2009-04-05T16:17:00.000+02:00

Wörter, Sätze…alles, was jemand anderes schon vorher zerkaut hat.
So oft in verschiedenen Mündern zerkaut, dass sie noch nicht einmal mehr richtig sein können.
Irgendwer wird sie ja doch irgendwann einem anderen sagen, aber derselbe wird sich dann nicht mehr daran erinnern können.
Versprechungen, die nie eingehalten werden, werden jemandem gemacht und jeder wird diese wieder jedem machen.
Eine Gesellschaft voller Hoffnungen wird geschaffen, aber danach wird jeder verlassen.

Das Ergebnis: Eine gefälschte Gesellschaft voller Zweifel, voller Ängste.
Eine Gesellschaft, in der jeder nur für sich lebt.

Was für ein schönes Leben uns doch erwartet.

D.D. 10.11.05

2009-04-05T16:16:00.000+02:00

Angst vor der aufgeklärten Frau

Ruhig soll sie sein, kein Wort sagen, wenn nicht gefragt
und bloß nicht widersprechen.
Hören soll sie aber umso besser, denn auf ein Wort gehorchen muss sie stets!
„Darf ich?“ muss sie zu gebrauchen wissen, unter anderem auch „ja“ und „amen“.
Kochen, backen und auf die Kinder aufpassen, doch stets mit Regeln.

Die Frau, eher ein Hilfsmittel im Hause, sollte sich nicht bilden; nicht lesen oder Nachrichten gucken.
Am besten auch den Kontakt zur Außenwelt vermeiden.
Denn durch all diese Faktoren könnte die Frau eventuell Sachen ihres Interesses herausfinden und
somit ihre Dienste im Hause nicht richtig erfüllen.
Das schlimmste jedoch wäre doch, dass sie einsehen würde, dass sie mit ihren Fertigkeiten auch
etwas erreichen könnte, wenn sie nur nicht abhängig vom Manne wäre.
Und wie schöne Veranstaltungen es doch gibt, wo man hingehen könnte..
Und im Sommer könnte man also etwas leichtere Kleidung tragen, um nicht zu schwitzen und man könnte sich schminken, um schöne Partien im Gesicht hervorzuheben..
Welch schöne Welt, die die Frau entdecken könne und sich vom Mann läsen könnte, was nicht sein muss, denn eine Frau, weiß wie man zusammen leben kann. Doch wer kümmert sich denn ums Haus?
Wer ist dann da, die gehorcht??
Der Mann braucht Macht und bevorzugt die Stille, die alles über sich ergehen lässt.

D.D.

2009-04-05T16:02:00.000+02:00

Anstrengend. Alles so zappelig,
kann mich nicht auf einen Punkt konzentrieren.
Vorlesung, Referat, Zeitungstexte, schreiben- alles auf einmal.
Hand und Stift halten nicht still-schreiben, schreiben, schreiben.
Denken, denken, denken.
Wie man sieht, auch Hirn nicht ruhig.
Zu viele Gedanken, kann nicht ruhig sitzen.
Koffeinschock ohne Koffein.
Zu viele Gedanken, kann sie nicht ordnen.
Muss sie alle notieren, doch Schrift kann meinen Gedanken nicht folgen.
Hier ein Gedanke zu diesem Thema, dort ein Gedanke zu einem anderen.
Hibbelig, nervös, wackelnder Stift, klopfender Finger.
Gedanken dürfen nicht verloren gehen…
Gedanken sind zu viel – Koffeinschock ohne Koffein
- Kopfschmerzen + wackelnde Hand

D.D. 08.01.08VL

Sheherazade

2009-04-05T15:55:00.001+02:00

Wenn man Sheherazade anguckt, sieht man in
ihre Kulleraugen...
so groß, so voller Energie
so tief und doch kindlich

Wenn Sheherazade nachdenkt, guckt sie um
sich...
meist nach oben...kullern ihre
Augen
von dort nach
da...

Wenn Sheherazade nachdenkt, gleicht sie einem
kleinen Mädchen...
kleines Mädchen voller
Intelligenz und so viel Kind
um alles aussprechen
zu können

Wenn Sheherazade nachdenkt, sammeln sich so
viele Gedanken,
dass sie manchmal ins Stocken gerät,
doch dann wieder fängt und allen
vermittelt...

Wenn Sheherazade nachdenkt, denken alle
nach...und es ist schön...

D.D.

schlaf ein

2009-04-05T15:50:00.000+02:00

Hirn stoppt, streikt.
Krempelt sich nach vorn übers Gesicht hinweg.
Zieht alles mit sich. Augen, Nase, Mund- alles weg.
Ohren hören auch nicht mehr
spricht da wer?
steht da wer?
NICHTS-stummes Sprechen.
Boden untern den Füßen rutscht weg.
Hirn stoppt, streikt.
Kein Ankommen dagegen, wirst ausdruckslos.

-MÜDIGKEIT-

D.D. 13.06.07

qual

2009-04-05T15:44:00.000+02:00

Klappe, die Fünftausendste
Dennoch Angst, dennoch Übelkeit
Stehst da, ob mit Gruppe oder ohne spielt dann auch keine Rolle;
dein Teil ist dein Teil.
Mulmiges Gefühl, Rollos des Hirns werden heruntergezogen, Gedanken fixieren sich allein
auf das feuchte Papier in deiner Hand.
Wird immer feuchter beim Reden, ja du stehst in einer Pfütze…denkst du, doch eigentlich
zittert das Papier nur.
Tausend Gedanken, Panik pur, nasse Hände.
Steif, so steif, dass du nicht frei reden kannst.
Ratter, ratter, ratter…Synonym, Hyperonym, Hyponym…
Liest es ab BAM BAM BAM PENG.
Abgeschossen. Abgeschlossen.
CUT.

D.D. 12.05.07

unschuld

2009-04-05T15:39:00.001+02:00

Feuerrot über Kalkweiß
Ein Rendezvous von Kälte und Wärme
Ein Tanz von Feuer und Eis
Ironie in Person
Gefühlslose Person mit warmem Ausdruck
oder
nette Person mit kalter Ausstrahlung?
Ein leichtes Lächeln, ein trockener Blick,
eine leicht hochnäsige Kopfhaltung, ablehnender Ausdruck…
Aber
energische Haare, die Sanft auf Eis gleiten und alles besänftigen…
Keine Ablehnung, kein eiskalter Blick, stattdessen
so unerwartet es auch sein mag

UNSCHULD

D.D.LitWi 11.05.07

Frau Grimmig

2009-04-05T15:35:00.000+02:00

Verzerrtes Gesicht immer zu..
Verändert sich nicht, dieses säuerliche in der Mimik.
Selbst Freude drückt sich mit zusammengezogener Nase plus Mund aus.
Zu viel gelitten, zu viel Schlechtes erlebt? Enttäuscht von allem oder Grundeinstellung gleich
„nichts passt“?
Ähnelst einer grimmigen, alten, nörgelnden Oma; ist das Leben so schlimm?
Lässt doch keinen heran…
Grundeinstellung „nichts passt“?

D.D. 20.06.07

rhytmus

2009-04-05T15:29:00.000+02:00

emm emm FAKT FAKT

zitter zitter FAKT FAKT

hände in die tasche FAKT

wieder raus FAKT FAKT

schritt nach vorne FAKT FAKT

und wieder zurück FAKT

verschränk die füße FAKT FAKT

Zerknülltes kärtchen FAKT FAKT

„noch fragen?“ emm emm

„bitte nicht“ lächel lächel

gott sei dank puuuuh

Referat oder rhythmisches „TUN“?

D.D. 20.06.07